نویسنده :
AliilA - ساعت ٥:٤۱ ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۸
نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکی چه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی
نه مشکاتم که مصباح جمال عشقم افروزد چه نسبت نور پاکی را به چون من خاک ناپاکی
نه آتش هم به چندین سرکشی خاکستری گردد پس از افتادگی سر وامگیر ای نفس کز خاکی
بکاهی شب به شب چون ماه و در چاه محاق افتی اگر با تاج خورشیدی وگر بر تخت افلاکی
شبی بود و شبابی و صبا در پرده ماهور به جادو پنجگی راه عراقی میزد و راکی
کجا رفتند آن یاران که دیگر با فغان من سری بیرون نمیآید نه از خاکی نه از لاکی
تو کز بال تخیل شهریاراشاهد افلاک به خود تا بازمیگردی همان زندانی خاکی
نویسنده :
AliilA - ساعت ٥:۳٥ ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۸
زندگی شد من و یک سلسله ناکامیها مستم از ساغر خون جگر آشامیها
بسکه با شاهد ناکامیم الفتها رفت شادکامم دگر از الفت ناکامیها
بخت برگشته ی ما خیره سری آغازید تا چه بازد دگرم تیره سرانجامیها
دیر جوشی تو در بوته ی هجرانم سوخت ساختم اینهمه تا وارهم از نامیها
تا که نامی شدم از نام نبردم سودی گر نمردم من و این گوشه ی ناکامیها
نشود رام سر زلف دلآرامم دل ای دل از کف ندهی دامن آرامیها
باده پیمودن و راز از خط ساقی خواندن خرم از عیش نشابورم و خیامیها
شهریارا ورق از اشک ندامت میشوی تا که نامت نبرد در افق نامیها
نویسنده :
AliilA - ساعت ٥:٢۱ ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۸
نفسی داشتم و ناله و شیون کردم بی تو با مرگ عجب کشمکشی من کردم
گرچه بگداختی از آتش حسرت دل من لیک من هم به صبوری دل از آهن کردم
لاله در دامن کوه آمد و من بی رخ دوست اشک چون لاله ی سیراب به دامن کردم در رخ من مکن ای غنچه ز لبخند دریغ که من از اشک ترا شاهد گلشن کردم شبنم از گونه ی گلبرگ نگون بود که من گلهی زلف تو با سنبل و سوسن کردم
دود آهم شد اشک غمم ای چشم و چراغ شمع عشقی که به امید تو روشن کردم تا چو مهتاب به زندان غمم بنوازی تن همه چشم به هم چشمی روزن کردم
آشیانم به سر کنگره ی افلاک است گرچه در غمکده ی خاک، نشیمن کردم
شهریارا مگرم جرعه فشاند لب جام سالها بر در این میکده مسکن کردم
گل فروشي ()
